Oordeel niet te snel over jongeren

Dit is het verhaal van Tamara, jongerenwerker in Drachten, gebaseerd op vragen van Petra van Burgerplatform Drachten op eigen wieken.

“Ik ben Tamara, jongerenwerker bij de M.O.S.

Er wordt veel geoordeeld over jongeren, juist in deze tijd. Mensen vinden dat de jeugd ‘schijt’ heeft aan regels en ook op dit moment aan corona. Wat de mensen vergeten terwijl ze hun oordeel vellen, is dat er achter ieder gezicht een eigen verhaal schuilt. Jongeren zijn mensen, met een hart, een lichaam en gevoel. Zij zijn soms al enige tijd aan het ronddwalen op deze wereld, aan het ontdekken wie ze zijn en welke plek zij kunnen vinden in onze maatschappij. Terwijl zij dit aan het ontdekken zijn, wordt er tegelijkertijd druk op ze gelegd. Ze moeten tenslotte presteren op school, want een onvoldoende houdt in: niet goed genoeg. Ouders willen graag dat hun kinderen het goed doen op school en niet in de problemen komen.

“In vele gevallen zijn de ogen gericht op de jongeren en wordt er een oordeel geveld op basis van gedrag”

De scholen, ouders en de maatschappij verwachten dat de jongeren zich houden aan het sociaal wenselijk gedrag.  In een restaurant moet je rustig zitten, geen boeren en scheten laten en niet te luidruchtig zijn. In een bibliotheek, moet je stil zijn en geen herrie maken. Op school moet je in een klaslokaal zitten om de les te volgen en heb je drie keer een pauze om even naar buiten te gaan om daarna weer lessen te volgen.  Zo kan ik nog meer voorbeelden bedenken. In vele gevallen zijn de ogen gericht op de jongeren en wordt er een oordeel geveld op basis van gedrag.  Als iemand een oordeel over jou heeft, zonder te weten wie je bent, voelt dat als een steek van pijn in je lichaam.

“Als iemand een oordeel over jou heeft, zonder te weten wie je bent, voelt dat als een steek van pijn in je lichaam.”

Als mensen niet luisteren en niet horen wat je zegt dan voelt dat ellendig. Als mensen jou niet zien staan, dan voelt het waardeloos.  Niet iedereen zal dezelfde gevoelens hebben of ervaren, maar dit neemt niet weg dat het altijd iets met iemand doet.  Juist bij jongeren doet het veel in hun zoektocht naar wie ze zelf zijn.  Want, wanneer weten ze dat ze goed genoeg zijn, als altijd alles beter moet?  Dat is een lastig iets en daarin vinden de meeste jongeren gelukkig hun weg.

Over het algemeen blijven de meeste jongeren nu netjes thuis, houden zich aan de afspraken en aan de regels die zijn gesteld. Ze zijn fanatiek bezig met hun huiswerk, tentamens en examens.

“Een klein aantal zwerft op straat rond of schopt tegen de regels aan. Dan is de vraag ‘waarom?”

Er zijn jongeren die thuis moeten blijven, vanwege ziekte of omdat ze in een instelling wonen. Het woord instelling klinkt heftig, echter bedoel ik hiermee alle begeleid wonen trajecten, het niet thuis kunnen wonen locaties, gedragsproblematiek, handicaps etc.

Een klein aantal zwerft op straat rond of schopt tegen de regels aan. Dan is de vraag ‘waarom?’ Hier zijn verschillende redenen voor. Veel mensen roepen dat het te maken heeft met verveling. Dit zou een reden kunnen zijn: alle dagelijkse ritmes worden stilgelegd, er mag niks meer en er worden nog meer regels opgelegd. Hier zouden ze dwars van kunnen worden, dat klopt. Alleen zijn het niet alleen jongeren die hier last van hebben, want er zullen vele mensen last van hebben. 
De andere kant is: er zijn jongeren die niet veilig zijn thuis of daar waar ze wonen en er zijn zelfs jongeren die helemaal geen ‘thuis’ kennen. Die voelen zich buiten veilig en zijn daarmee even van de angst en onzekerheid weg.

Niet alleen veiligheid speelt een rol.  Er zijn jongeren die eenzaam zijn, onzeker, ongelukkig en die altijd alleen met zichzelf zijn. Die mensen gaan juist naar buiten om zich wat minder eenzaam te voelen en wat afleiding te vinden. Net zoals iedereen die eenzaam is hebben jongeren het nodig om gezien en gehoord te worden. Jongeren gaan naar buiten om even te ontladen van alle druk en stress, die willen afleiding en hebben het nodig om naar buiten te gaan. Net zoals ieder mens.

“Jongeren doen er van alles aan om niet de buitenstaander te zijn.”

Dan is er nog groepsvorming(druk) om erbij te horen. Jongeren doen er van alles aan om niet de buitenstaander te zijn. Ze zoeken elkaar bewust op, waarbij de één nog een hoger woord heeft dan de ander. Ze dagen elkaar uit, maar dagen ook andere mensen uit: politie, leraren, buschauffeurs, noem maar op. Enkel en alleen om te laten zien, dat zij zelf wel bepalen wat ze doen. Dat ze als groep onoverwinnelijk zijn.  Terwijl ze eigenlijk diep van binnen weten, dat dit niet is wie ze willen zijn, dat dit niet de juiste manier is. Het enige wat ze willen is niet alleen zijn en gezien worden. Op deze manier worden ze door de groep wel gezien en geaccepteerd. 

“De andere kant van groepsvorming is, dat er groepen jongeren zijn die van alles willen doen voor de medemens”

De andere kant van groepsvorming is, dat er groepen jongeren zijn die van alles willen doen voor de medemens. Zij willen helpen, iets betekenen voor de ander. Boodschappen, bellen, overal melden ze zich voor aan. Een van deze groepen is de Crew van MOS, dit zijn jongeren die vrijwilliger zijn bij het tiener jongerenwerk. Deze groep is bezig met school en/of met het organiseren van het opzoeken van eenzame jongeren en de jongeren die echt niet naar buiten kunnen. Ze vinden het belangrijk dat deze groep niet vergeten wordt en willen ze een hart onder de riem steken, door te laten zien dat er aan ze wordt gedacht.  Daarnaast willen ze laten zien, dat ze luisteren naar de overheid en in het belang denken van de medemens. Door 2 meter afstand te houden, handen te wassen, en bij klachten thuis te blijven.

Er zijn nog zoveel meer voorbeelden dan wat ik hierboven heb beschreven. Mijn advies is, oordeel niet en stel vragen, wie weet speelt er iets en maakt dat alles helder. 

(‘wees jezelf, er zijn al zoveel anderen, Loesje’)”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *