Goede zorg, maar meer zorg leidt niet altijd tot betere zorg

Veel mensen zijn best tevreden over de aangeboden zorg. Maar er zijn ook situaties waar we vragen bij hebben. Te veel aanbod van zorg kan ook heel onbedoelde effecten hebben. Wij spraken met burgers en zorgverleners hierover en geven in een paar verhalen weer wat hier speelt.

Gesprek met Marieke

“Nou ik ben daar nog steeds mee bezig met die voeten met Epte-therapie en revalidatiearts. Maar ik ben op eigen initiatief naar de podoloog gegaan door druk van de gemeente die op mij lag want ik wist dat ik weer een oproep kreeg. Ik zit in de bijstand en moet weer een werktraject doen om aan de slag te gaan. Dus via het advies van een manueel therapeut ben ik op eigen initiatief naar de podoloog gegaan. Ik dacht doe ik dan ook even en loop ik weer als een kieviet. Nou mispoes ik geloofde die man. Hij heeft mij zelfs laten zien en beleven hoe mijn bekken terugschoot. Inmiddels twee ontstekingen verder en moeilijke voeten gekregen erdoor. Door de revalidatiearts zijn er foto’s gemaakt en blijk ik helemaal geen bekkeninstabiliteit te hebben; moest gelijk de steunzolen wegdoen en nooit weer gebruiken. Ben nu langzaam aan het opkrabbelen met mijn voeten. Heb nu meer overbelasting. Wist ik ook al wel maar duurde te lang omdat we met voet bezig waren en de revalidatie. Boven lichaam zou nog. Inmiddels een slijmbeursvliesontsteking in combinatie met een tenniselleboog.

“Ik dacht doe ik dan ook even en loop ik weer als een kieviet. Nou mispoes ik geloofde die man.”

Drie soorten medicijnen uitgeprobeerd en dat is het lastige als je al medicijnen gebruikt moeten ze steeds andere proberen omdat je bepaalde medicijnen met NSAIDS (ontstekingsremmende geneesmiddelen) niet mag gebruiken. Succesverhalen heb ik niet, vooral ook omdat er niets meer aan te doen is behalve er mee leren leven (fibromyalgie o.a.) en medicijnen gebruiken. De gemeente neemt mij echter nog steeds niet serieus en gelooft niet dat ik met deze klachten niet kan werken”.

Reactie op Marieke van een huisarts

“Patiënt met klachten van fibromyalgie of soortgelijke klachten wordt nogal eens verwezen omdat de hulpverlener er niets mee denkt te kunnen doen, naar manueel therapeut, die op zijn beurt weer verwijst naar de podoloog die dan iets verkeerd doet, vervolgens verwezen naar revalidatiearts etc.

Niemand is er mee geholpen, patiënt zeker niet.

Gekeken moet worden m.i. wat wel zinnig is, wat bewezen effectief is, b.v. een traject van 6 weken- 3 maanden naar een revalidatiearts om de patiënt te leren omgaan met zijn klachten en beperkingen en hem te leren dat verwijzingen naar weer een hulpverlener hem niet zal helpen.

Het is soms alsof mensen soms ‘verslaafd’ zijn aan hulp of oplossingen van buitenaf en hopen dat daarmee hun probleem wordt opgelost.  Met patiënt moet worden besproken dat je, ook met klachten, wel kunt functioneren, verder shoppen moet worden voorkomen. De huisarts kan dit prima aankaarten bij een patiënt”.

“Met patiënt moet worden besproken dat je, ook met klachten, wel kunt functioneren, verder shoppen moet worden voorkomen.”

Gesprek met Kees

“Persoonlijk vind ik de zorg in Nederland, en ook lokaal goed voor elkaar. Ik kan ook alleen deze vraag beantwoorden van wat ik zelf tegenkomen in de zorg, dus ik beperk mijn voorbeelden daar ook bij.

Als het gaat om duidelijk oplosbare klachten is er altijd wel een specialist die gelijk het voor je op kan lossen, erg fijn. Kan het beter? Vast wel. Ik zie ook wel steeds meer verbeteringen, neem bijvoorbeeld het online met je huisarts kunnen communiceren, historie (chats) die bewaard blijven waardoor je als patiënt ook kan afvinken, “die weg ben ik al eerder ingeslagen”. Ik was laatst met mijn dochter bij Heerenveen ziekenhuis voor buisjes en dat ging zo soepel van balie tot balie, dat alvorens je je meldt bij een balie op een andere verdieping ze de naam van je dochter al roepen zodra je aan komt lopen. Voelde heel persoonlijk en goed gesmeerd daar. 

Wat voor een consument soms niet te begrijpen is, is de wereld van vergoedingen, budget en basispolissen etc. Ook de zorgverleners houden daar soms naar mijn mening onvoldoende rekening mee. Zo gingen mijn vriendin en ik laatst bloedprikken voor een onderzoek, zij kreeg een rekening van 90 euro en ik niet. We hadden dezelfde polis. Er werd door haar huisarts geen rekening gehouden met het feit dat het wel eens niet vergoed zou kunnen worden. Dat soort situaties werpt een drempel op voor een volgend bezoek lijkt me en zo gaan mensen eerder op eigen onderzoek uit (internet bijv.) of negeren klachten denk ik.

Ook heb ik het gevoel dat het soms nog traditioneel ingestoken is. Ieder heeft zijn of haar eigen loket en probeert een patiënt vanuit zijn of haar specialisme te helpen. Als de oplossing niet geboden is, heb ik nog nooit meegemaakt dat ik proactief verder verwezen werd. Zo kamp ik al 4 jaar met peesklachten in mijn onderarmen, nu ook schouders en niemand die kan vertellen waarom dit ontstaat en hoe het te verhelpen is (6 fysio’s verder, huisarts paar keer, poli ziekenhuis met echo-onderzoek, etc.). Ben nu zelf maar aan de zoek t.a.v. verzuring bijvoorbeeld, wat is mijn Ph, hoe eet ik meer basisch en minder verzurend en hopen dat dit gaat helpen. Hier zal vast ook ergens een loket voor zijn, maar doe-het-zelf doe ik wel vaker en vaker”.

Gesprek per mail met een echtpaar Sjouke en Anna

“We willen graag met meedenken, maar of je iets aan ons hebt? Want wij constateren dat wij tot nu toe heel tevreden inwoners van Smallingerland zijn. De toegang tot de gezondheidszorg verliep voor ons heel soepel. Nog vóór onze verhuizing zei onze vorige huisarts: ik heb jullie gegevens alvast maar doorgestuurd naar … En één van onze nieuwe buren bleek tandarts te zijn en wilde ons met liefde in zijn patiëntenbestand opnemen. Dat was in Oosterwolde wel anders.

Beide hulpverleners (huisarts, tandarts) hebben hun zaakjes goed op orde en functioneren precies zoals gewenst. Ook nu in Coronatijd en in onze specifieke situatie (echtgenoot kwetsbare gezondheid en zittend in de risicogroep) krijgt hij de huisartsen- en specialistenzorg die hij nodig heeft. En als hij zijn driemaandelijkse injectie moet krijgen en hij vertelt aan de assistente dat hij liever niet in de wachtkamer gaat zitten, biedt de huisarts aan om bij ons thuis langs te komen en daar de injectie toe te dienen. Dat vinden wij fantastisch!! Wij zijn er dankbaar voor. 

Ook als er doorverwijzingen nodig zijn voor specialistenhulp (orthopedie, oogheelkunde etc.) is dat met een druk op de knop geregeld. Ook voor fysiotherapeutische zorg hebben wij nooit problemen ondervonden. En daarnaast hebben wij tot nu toe nog nooit extra hulp nodig gehad.

P.S. Mijn vrouw kan het altijd veel beter zeggen dan ik. Dus ik ben het hier helemaal mee eens. Maar ik heb wel behoefte om daar nog iets aan toe te voegen.

Ik wil graag zeggen dat wij uiterst dankbare mensen zijn. Ook in deze Coronatijd. Of in moeilijke omstandigheden. Wij zijn dankbare mensen. En als het gaat om een peiling van welbevinden in Smallingerland wil ik dat zeker gezegd hebben. Toen men in het verpleeghuis van mijn moeder in Harlingen een klachtenbus ophing, heb ik de directie voorgesteld om daar een ‘complimenten- en klachtenbus’ van te maken. Ze deden er niets mee. Gebrek aan humor. Maar ook een gemiste kans om tussen alle geklaag en gezeur de verzorging een hart onder de riem te steken.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *